Reisverslag Oekraïne 6-12 januari 2026
In verband met de te verwachten sneeuwval vertrekken we op dinsdagavond al richting Düsseldorf. We zijn hierdoor de volgende ochtend mooi op tijd voor onze vlucht vanaf vliegveld Düsseldorf. Na wat vertraging in Warschau bereiken we tegen 16:00 Lublin.
Ds Jacek Duda wacht ons op het vliegveld al op en we rijden direct door richting Oekraïne. Er ligt overal veel sneeuw maar we schieten mooi op. De grensovergang verloopt gelukkig snel zonder al te lange wachttijden. Nog geen kilometer over de grens in Ustiylug doen we de kerk van ds Victor Sukacz aan. Met ongeveer 50 leden is het geen grote gemeente. Ondanks hun geringe omvang organiseren ze een Bijbelschool in een naburige stad. Het betreft een 3 jarige cursus waarbij leerlingen 4 keer per jaar een blok van 4 dagen les krijgen. De school wordt goed bezocht, niet alleen door christenen maar ook door randkerkelijken of nieuwe gelovigen. Onze volgende stop is in Volodomyr Volynsky. Hier ontmoeten we Pjotr Switjazczuk. Hij stuurt namens zijn kerk een centrum voor drank- en drugsverslaafden aan. Ongeveer 15 verslaafden proberen hier onder christelijke begeleiding hun leven weer op de rails te krijgen. Verder spreken we hier diaken Valentin Lucyk. Hij beschikt over een grote bestelbus en is vaak betrokken bij hulptransporten naar Oost Oekraïne, het frontgebied. In dat deel van Oekraïne zijn veel steden en dorpen half leeggelopen. Er zijn geen winkels meer en de resterende bewoners zijn afhankelijk van voedselhulp. Kerken uit West Oekraïne doen hun uiterste best om hun broeders en zusters in oost Oekraïne te ondersteunen. Het loopt tegen 23:30 wanneer we eindelijk bij ons gastgezin in Wolyca aankomen. We worden hartelijk ontvangen door Andrij Olifir, zijn vrouw Vera en door ds Andron Darmofall en zijn vrouw Willia, maar zijn blij wanneer we een uurtje later in ons bed kruipen.
De volgende ochtend is het de bedoeling dat we, na een stevig ontbijt, de kerk in Dovgyv bezoeken. Er ligt al een dik pak sneeuw en verder valt er die dag een stevig pak sneeuw bij. Ondanks dat lijkt het leven in Oekraïne gewoon door te gaan. Wanneer zelfs onze gastheer de weg niet meer weet rijden we ons tenslotte vast in dikke sneeuwbanken. Na wat heen en weer steken en sneeuw scheppen is ook dat weer opgelost, maar het is duidelijk dat de kerk gewoon niet bereikbaar is. We lunchen bij de dominee en zijn vrouw. Een stevige maaltijd waarbij verschillende soorten worst een belangrijk onderdeel vormen. Hierna vervolgen we onze weg naar het bejaardenhuis in Skobelka. Het bejaardenhuis is opgezet door kerken en opereert helemaal zonder overheidssteun. Er wonen momenteel 13 oudere vrouwen. De oudste is 92 jaar. De dames ontvangen liefdevolle zorg en er zijn korte lijnen met de huisarts en het streekziekenhuis. We spreken ds Petro Szumczuk. Hij is voorganger van de kerk van Skobelka en stuurt ook het bejaardenhuis aan. Mede namens de diaconie mogen we het mooie bedrag van € 5.000,-- achterlaten. In zijn dankwoord noemt ds Szumczuk met nadruk dat hij geroerd is door de trouwe en blijvende steun vanuit Oene. Die avond eten we bij ds Darmofall. Hij moet eind januari opnieuw een hartoperatie ondergaan.
Op vrijdagochtend bezoeken we eerst de kerk in Wolyca. Er is geen dienst, maar we maken de paden sneeuwvrij en bekijken het kerkgebouw. De wegen zijn inmiddels weer wat beter begaanbaar en we rijden naar Privitne. Hier bezoeken we Leisha Strizaczuk. Een weduwe met 2 dochters van 16 en 18 jaar, Tanja en Katja. Het huisje is klein en armoedig en ziet er uit of het elk moment kan instorten. Ondanks dat worden we hartelijk ontvangen en we krijgen een gulle maaltijd voorgeschoteld. De dochters zingen voor ons. Wanneer Leisha ook bij ons aan het tafeltje schuift merkt ze op; “We zijn eigenlijk net familie”. Zo mogen we het ervaren wanneer we vanuit Oene proberen onze broeders en zusters te ondersteunen, “Familie”. We rijden weer door naar Koziatyn en bezoeken het gezin van Sasha en Anja Kondraczuk. Het gezin telt 7 kinderen. Ongeveer 10 jaar geleden moesten ze vluchten vanuit de Donbas omdat christenen niet werden geduld. In Koziatyn werden ze door de kerk opgevangen en kregen ze een huis. Het is allemaal eenvoudig maar het is opvallend hoe dit grote gezin in harmonie met elkaar leeft. Het is al donker wanneer we tenslotte aankomen bij Gala Wuczuk, een alleenstaande vrouw. Opnieuw is er een rijke maaltijd voor ons. We moeten soms wat wennen aan de gerechten, maar we proberen alles en bovendien smaken brood met worst altijd. Gala zingt voor ons en wij zingen een psalm. De Slavische manier van zingen is mooi maar soms ook droevig. Het past bij dit zo verscheurde land.
Op zaterdag doen we het rustig aan. We bezoeken een naburig dorp waar in de jaren 70 van de vorige eeuw de communistische partij probeerde een bloeiend dorpscentrum neer te zetten om hiermee de glorie van het communisme aan te tonen. Het is alles vergane glorie.
Vandaag viert de dochter van ons gastgezin haar 22e verjaardag. Ze studeert in Kiev muziek (zang en piano) en ze geeft voor ons een klein concert. Het is prachtig, maar uiteraard wordt er naar ons gekeken wanneer ze klaar is. We zingen weer enkele psalmen. Het is even zoeken maar we ontdekken snel dat we verschillende oude gezangen gemeen hebben. Zo mogen we in verschillende talen maar met de zelfde melodie al zingend belijden dat we blij verwonderd zijn over Gods wonderbaarlijke genade.
Op zondag besluiten we tegen 10:00 te vertrekken richting de grens. We missen dan helaas de kerkdienst, maar we kunnen niet het risico nemen om klem te komen in een urenlange wachtrij voor de grens. Bovendien ligt er nog steeds een dik pak sneeuw op de kleinere landwegen die we eerst moeten passeren. Met gebed nemen we afscheid van de familie Olifir en Darmofall. De reis blijkt gelukkig goed te verlopen. De wegen zijn begaanbaar. De grens passeren we soepel en tegen 18:00 zijn we in Lublin bij het huis van ds Duda. We zijn allemaal moe en vol van indrukken. De volgende dag is er nog even tijd om de oude binnenstad van Lublin te bekijken maar tegen 15:00 vertrekken we vanaf vliegveld Lublin. Ook nu mag alles weer voorspoedig verlopen en om 22:00 rijden we Oene weer binnen.
We zien terug op een reis waarin de Heere ons bewaarde en veilig thuis bracht. Op mooie ontmoetingen met broeders en zusters in Christus. Gods kerk is overal. Op allerlei plekken mochten we, namens de gemeente van Oene, een mooie gift achterlaten. Overal werd ons op het hart gedrukt toch vooral de groeten en zegenwensen over te brengen aan de gemeente van Oene. Ontvang die groeten en weet dat we samen, zij in Oekraïne en wij hier in Oene, inhoud mogen geven aan Gods kerk.
Wout Achterveld en Erik Dijkgraaf
